Het is 2 uur ’s nachts, Leonard Cohen zingt op de achtergrond zíjn Hallelujah, niet dat van Jeff Buckley en al helemaal niet van X-factor Lisa, maar Zíjn Hallelujah. Naast mij zoemt mijn computer zachtjes door de muziek heen. Mijn ogen zijn moe. Niet moe van alles wat ze hebben gezien vandaag, veel verder dan onze radio-studio ben ik niet geweest, maar gewoon zo’n moe-van-alles moeheid. Heb je al enig idee waar ik heen wil met dit stukje? Ik denk het niet, gelukkig maar, anders zou je meer weten dan ik.

Ondertussen is Cohen alweer een tijdje opgehouden met spelen, ik druk nog maar eens op ’play’.

Honderentien woorden verder, maar u en ik weten nog steeds niet waar ik nou eigenlijk heen wil met mijn gedachtes.

Of toch wel?

Ik bedenk me net dat het eigenlijk helemaal niet zo erg is om eens iets niet te weten. Normaal weet ik alles, moet ik alles weten, maar wil ik niets liever dan alles vergeten, met een leeg geheugen overnieuw beginnen. Niet om alle fouten die ik ooit heb gemaakt terug te draaien, van fouten maken leer je immers het meest, maar gewoon om weer helemaal vanaf nul te beginnen, alles anders doen. Een voorbeeld zou ik niet kunnen geven, ik ben er nooit zo goed in geweest om zoiets onder woorden te brengen.

Ik sta er zelf verbaast van, nooit gedacht dat ik nog eens zoiets zou schrijven. Geen idee waarom ik dat nu opeens zo doe.

Inmiddels maar even een nieuw nummer opgezet, wederom Cohen: First we take Manhattan.

Ik begon zo ongeveer met schrijven over het feit dat mijn ogen zo moe waren, zo’n typische moe-van-alles moeheid. Ik moet bekennen dat mijn ogen, een klein half uurtje later, bijna dichtvallen.

En eigenlijk is dat misschien wel wat ik wil zeggen.Dat ik, straks als mijn ogen dichtvallen,  ga slapen. Slapen en vervolgens dromen over niets, niet over alles wat ik ooit heb gedaan, maar over alles wat ik nog kan gaan doen. Een gelukzalige fantasie op de klanken van Leonard Cohen’s absolute meesterwerk “Hallelujah” (wat inmiddels de weg naar mijn oren weer heeft gevonden.)

Dat is pas de definitie van iets niet weten, geen feiten naar je toetrekken, niks zeker weten, maar je dromen op je af laten komen.

Hallelujah.

Maar dat mocht niet blijken. Toen ik de wasserette eindelijk had gevonden, bleek deze om 5 uur de deuren al te sluiten, en ook in het weekend waren klanten niet welkom. Lekker dan. Gelukkig was ik wel nerd genoeg om mijn iPhone bij mij te hebben, maar wasserettes in Hoorn? Daar wist hij mij geen hol over te vertellen.

Maar gelukkig ben ik een Fries, en Friezen varen van tijd tot tijd. En mocht je vaak op het water komen, dan weet je maar al te goed dat menig haven wel een oude wasmachine in een donker hoekje heeft staan. En laat Hoorn toevallig een havenstadje zijn.

Tien minuten en een paar doorverwijzingen later wist ik uiteindelijk de dame van de haven-wasserette te vinden. Met een peuk in de bek, decolettee tot aan d’r navel en een tribal tattoo op d’r schouder. Vervolgens wist ze mij met de nodige consumptie te vertellen dat ik m’n was in de namiddag maar moest komen oppikken.

Dat had ik mij anders voorgesteld.

Gelukkig kan het altijd nog slechter. Zo mis ik godzijdank de zoveelste Duitse invasie op Vlieland met de daarbij behorende schuttersputjes. Ook de hele meute ‘pers’fotografen met Joop van Tellingen voorop die Strand Wassenaar bezetten om het prinselijk paar en hun kroost het leven zuur te maken loop ik mis. Over meevallers gesproken.

Ach, voor een journalist in spé zijn dit dan ook maar barre tijden: niet alleen kampen kranten met financiële problemen, tot overmaat van ramp is er geen greintje nieuws te bekennen. De 2e kamer is met reces, het acht uur journaal wordt gedegradeerd tot een Philip Freriks moppentrommel en de actualiteiten rubrieken …. nouja dat is ook niet veel soeps meer. Geen wonder dat de koninklijke vakantie groot nieuws is.

Tussen al deze komkommertijdellende vallen de aparte “zacht nieuws” berichten des te meer op. met als seizoensopener natuurlijk de belgische troela met 56 sterren op d’r smoelwerk geprikt. Helaas hebben onze vlaamse collega journalisten niet weten te achterhalen of het nu wel of geen reclame hoax was. Jammer. Ander, eveneens Belgisch nieuws is een stuk minder humoristisch. Een man uit Antwerpen heeft zichzelf van een flat gestort, zijn laatste bericht aan de wereld: “pas goed op uw oren!” De man werd zo gek van zijn gehooraandoening die hij tijdens een Sepultura concert had opgelopen, dat hij actieve euthenasie enige uitweg zag. Triest.

Zo zijn er nog talloze andere curieuze nieuwsfeitjes te noemen. Wat dacht je van de Russische kampioene vaginagewichtheffen, Tatiana uit Novosibirsk tilde een glazen bol van 14 kilo met enkel haar vagina! Of een Engelse mijnheer die een onschuldige familiebarbeque verstoord zag worden door 4 politie wagens, een ME busje en een helikopter. Waarom? De lokale  ‘blauwhelmen’ waren van mening dat er een enorm feest gaande zou zijn en dat mag natuurlijk niet.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat die hele komkommertijd best wel meevalt. Nu eens geen grijze politicus ‘zus’ die ‘zo’ zegt en zich vervolgens de agressie van de gehele bevolking op de hals haalt.

Nee, laat mij maar lekker op mijn saaie baantje kranten door spitten, dan kan de rest van Nederland lekker in een schuttersputje op Vlieland flikkeren.

Leve de komkommertijd.

Nou ja, dat is niet helemaal waar. Mijn waerde bloggenoot mag namelijk nog een paar weekjes concierge spelen als vakantiebaantje, terwijl ik zelf bij de Power Unlimited alvast met mijn stage ben begonnen.

Daarom gaan we namelijk met een erg bescheiden blogschema aan de slag om het voor ons nog een beetje verdraagzaam te maken. Iedere week kan je één blog van ons verwachten, dat kan dus van één van ons beiden zijn. Goede kans dat dit vaker zal gebeuren naarmate we er een beetje inkomen, maar tot dan zal je het daar mee moeten doen. Oh trouwens, Baspert heeft nog geen idee dat we dit gaan doen. Ik ga er gewoon lekker van uit dat hij het wel met mij eens is.

Deze blog telt natuurlijk niet, dat zou wel erg flauw zijn. Wel is het natuurlijk eigenlijk Baspert z’n beurt om zijn gal te spuien, maar als hij niks boeiends te vertellen heeft zal ik een blogje pennen. De eerstvolgende blog kan je in ieder geval vóór het einde van zondag verwachten.

Je hoeft op internet maar een willekeurig persbericht over de E3 te lezen en je ziet al jaloerse pubers tussen de reacties. “Ik wou dat ik naar Los Angeles kon gaan om de E3 te bezoeken!”, “Ooit ga ik ook, in ieder geval voor ik dood ga!”. Niet zo gek, de E3 is al jarenlang (uitzonderingen daargelaten) dé plek waar alle grote aankondigingen gedaan worden. Bedenk je dan ook nog eens dat er menig dame schaars gekleed rondloopt om de boel te promoten en ik zou me geen reden meer kunnen bedenken om thuis te blijven.

Nou ja, nu lieg ik. Want hoe tof de E3 ook is, alle niet-speelbare titels en persconferenties zijn prima thuis op de bank te volgen. Sterker nog, als je online de stream van conferenties bekijkt zal je al snel merken dat je ver op het nieuws vooruitloopt.

Dus waarom zou je nog gaan? Nou ja, de ‘boothbabes’. Maar daarnaast hebben journalisten die daar nu ronddolen één voordeel: Ze mogen spelen. Want Molyneux heeft ons misschien wel wereldwijd verteld hoe geweldig Milo is, maar uiteindelijk zijn het de lui van bijvoorbeeld Kotaku die daarna een hokje met hem in mogen duiken om de boel zelf uit te proberen.

De vraag is wel of dit lang zo zal blijven. Met OnLive in de maak is het misschien nog maar een kwestie van tijd voordat we direct na zo’n conferentie thuis de demo’s kunnen streamen. Tuurlijk, enkel journalisten zullen de boel direct thuis mogen spelen, anders hebben ze al snel geen hypende fans meer. Maar als het die kant op gaat zullen we teruggaan naar een magere E3, waar we enkel heen gaan om nieuwe hardware zoals Natal en Wii Motion Plus te bekijken. Nou maar hopen dat de dames blijven.

De media staan bol van de schokkende, sensationele berichten waar een blogger prima mee uit de voeten zou kunnen. Ik zou ook eens naar het grote plaatje kunnen kijken en een links-elitairistisch betoog kunnen houden over hoe de hypocriete, betuttelende gristen normen en waarden elke vorm van vrijheid en kleur uit onze samenleving halen. Maar ook dat is al eens gedaan.

Lees het bovenstaande en je zou denken dat het eigenlijk best slecht gaat met onze samenleving. Als blogger of columnist hoor je dat dan te relativeren en te zeggen dat we het zo slecht nog niet hebben.

Nou bekijk het maar, dat is ook al te vaak gedaan en ik ben van mening dat het eigenlijk gewoon ronduit slecht met ons land gaat. Als je het er niet mee eens bent, overtuig me maar, stel me gerust, schrijf ons, of blog er zelf maar over, ik kan het namelijk op geen enkele oprechte wijze uit mijn pen krijgen.

Laat dus maar eens zien dat het niet zo slecht gaat als ik wel niet denk.

Overtuig me

Gewoon aankondigen dat je een aankondiging gaat maken. Waar ze ons vroeger hadden verteld dat ‘Marvel vs. Capcom 2′ naar XBL en PSN zal komen, vertellen ze ons nu dat er binnekort een site lanceert over een ‘mystery game’. Is die site eenmaal de lucht in, dan mogen we nog eens kijken naar een scherm met enkel ’6 days 23 hours 59 minutes’ erop kijken. Lekker spanning opbouwen terwijl er nog niemand wacht op de desbetreffende game. Is die site eenmaal de lucht in, dan wordt er nog eens verteld dat de game ergens in de zomer uitkomt.

Kojima pakt het nog leuker aan. Een soortgelijke countdown gevuld met hints die naar MGS5 wijzen, tijd verloopt, BAM, nieuwe countdown. Goede kans dat hij deze grap tot E3 zal herhalen.

En het werkt ook. We horen dat we iets te horen krijgen en we gaan massaal speculeren. Het zal wel een nieuwe game zijn, want 90% van de aankondigingen gaan over nieuwe games. Dan komt er een countdown, één of twee vage raadseltjes. Mensen speculeren, de beloofde dag komt en DAN weten we waar we zo op hebben zitten wachten. Dat terwijl we bij een directe aankondiging het na een week of 3 al weer achter in ons hoofd hebben gepropt.

Nu maar hopen dat we op E3 niet plat worden gebombardeert met tellertjes, maar dat we gewoon informatie te horen krijgen. Want het beloofde E3 ziet er wel erg vet uit.

Voor de mensen die ons al wat langer kennen zal het geen verrassing zijn dat hét dynamische duo van de journalistieke studentenwereld eindelijk een gezamenlijke blog heeft opgestart. De vraag is alleen wat ze kunnen verwachten: veel politiek of juist veel lifestyle en games? blijven ze zo oppervlakkig als een paling op laagwater of gaan ze zo diep als de Titanic op de bodem van de oceaan?

Feit is dat we daar zelf geen idee over hebben (zoals met alles eigenlijk). We zetten onze pen neer en zien wel waar we uitkomen. De ene keer zal het gaan over werkelijk niks, de andere keer over de meest zware politieke issues en daartussen kun je alles wel zo’n beetje verwachten.

Kortom het heeft allemaal een erg hoog:”we zullen wel zien” gehalte.

En daar houden we van!

Dus kom gewoon regelmatig eens langs of kijk op onze twitterpagina’s (zie Jastiaan’s post hier onder) en laat ons weten wat je ervan vond.

Blogworld, here we come!

Nou ja. Voor degenen die ons nog niet kennen (Jasper en Bastiaan. Hip hoe we die letters verdraaide in de titel, heh?), wij zijn wat je noemt, ermm, lui. Eerdere individuele pogingen om te bloggen waren al snel doodgebloed. Maar als twee aartsluie varkens samenwerken krijg je één halfbakken product. Lang niet slecht voor ons doen.

Je zult dus van tijd tot tijd wat columns, repos, opiniestukjes en andere meuk van ons vinden hier. Geen vast schema waarop we posten, we maken het jullie graag moeilijk.

Wil je op de hoogte blijven, gooi ons in je ‘follow list’. Of volg ons op Twitter (@JapserTolsma en @UryaV), want alle hippe mensen zitten natuurlijk op Twitter.