Hallelujah

Een wat oudere column, een maand of wat geleden geschreven. Misschien niet erg netjes om oud materiaal als nieuw te recyclen, maar onderstaande schrijfsel heeft het net nog niet gezien en zegt veel  wat ik op geen andere manier zou kunnen verwoorden.

Het is 2 uur ’s nachts, Leonard Cohen zingt op de achtergrond zíjn Hallelujah, niet dat van Jeff Buckley en al helemaal niet van X-factor Lisa, maar Zíjn Hallelujah. Naast mij zoemt mijn computer zachtjes door de muziek heen. Mijn ogen zijn moe. Niet moe van alles wat ze hebben gezien vandaag, veel verder dan onze radio-studio ben ik niet geweest, maar gewoon zo’n moe-van-alles moeheid. Heb je al enig idee waar ik heen wil met dit stukje? Ik denk het niet, gelukkig maar, anders zou je meer weten dan ik.

Ondertussen is Cohen alweer een tijdje opgehouden met spelen, ik druk nog maar eens op ’play’.

Honderentien woorden verder, maar u en ik weten nog steeds niet waar ik nou eigenlijk heen wil met mijn gedachtes.

Of toch wel?

Ik bedenk me net dat het eigenlijk helemaal niet zo erg is om eens iets niet te weten. Normaal weet ik alles, moet ik alles weten, maar wil ik niets liever dan alles vergeten, met een leeg geheugen overnieuw beginnen. Niet om alle fouten die ik ooit heb gemaakt terug te draaien, van fouten maken leer je immers het meest, maar gewoon om weer helemaal vanaf nul te beginnen, alles anders doen. Een voorbeeld zou ik niet kunnen geven, ik ben er nooit zo goed in geweest om zoiets onder woorden te brengen.

Ik sta er zelf verbaast van, nooit gedacht dat ik nog eens zoiets zou schrijven. Geen idee waarom ik dat nu opeens zo doe.

Inmiddels maar even een nieuw nummer opgezet, wederom Cohen: First we take Manhattan.

Ik begon zo ongeveer met schrijven over het feit dat mijn ogen zo moe waren, zo’n typische moe-van-alles moeheid. Ik moet bekennen dat mijn ogen, een klein half uurtje later, bijna dichtvallen.

En eigenlijk is dat misschien wel wat ik wil zeggen.Dat ik, straks als mijn ogen dichtvallen,  ga slapen. Slapen en vervolgens dromen over niets, niet over alles wat ik ooit heb gedaan, maar over alles wat ik nog kan gaan doen. Een gelukzalige fantasie op de klanken van Leonard Cohen’s absolute meesterwerk “Hallelujah” (wat inmiddels de weg naar mijn oren weer heeft gevonden.)

Dat is pas de definitie van iets niet weten, geen feiten naar je toetrekken, niks zeker weten, maar je dromen op je af laten komen.

Hallelujah.